Piłka nożna

Pele to jeden z najwybitniejszych piłkarzy. Pochodził z biednej rodziny i już jako dziecko musiał pracować fizycznie. Szczęśliwie, zobaczył go jeden ze skautów klubowych i od razu wziął do zespołu. Debiutował w Santosie w wieku zaledwie 15 lat. Już od pierwszych meczy został doceniony przez trenerów i publiczność, był doskonale wyszkolony technicznie, imponował sprytem i szybkością.

Z Santosem zdobył wielokrotnie mistrzostwo Brazylii oraz puchar kraju, udanie występował w Copa Libertadores. Jednak prawdziwe sukcesy odniósł z reprezentacją. Pomimo młodego wieku jak na ówczesne czasu, zabrano go na mistrzostwa świata w 1958 roku. Pierwsze mecze spędził na ławce rezerwowych ale w końcowej fazie turnieju trener zaczął dawać mu szansę. Wykorzystał ją, Brazylia wygrała turniej a Pele został okrzyknięty gwiazdą. W kraju jego gra została doceniona przez władze, nagroda był nowy samochód. Kolejne turnieje nie były jednak udane, Pele był często faulowany, łapał z tego powodu kontuzje. Nosił się nawet z zamiarem zakończenie reprezentacyjnej kariery, jednak w 1970 roku wystąpił w Meksyku. Brazylia ponownie wygrała mistrzostwo a sam Pele został wybrany do jedenastki gwiazd. Był to ostatni turniej w karierze zawodnika, pożegnalny mecz na żywo śledziło 200 tysięcy kibiców.

Karierę Pele kończył w Stanach Zjednoczonych w zespole New York Cosmos. Była to drużyna złożona z największych gwiazd ówczesnej piłki, która rozgrywała bardziej pokazowe mecze niż o konkretną stawkę. W tym okresie piłkarz był bardzo rozpoznawalny, zagrał nawet w filmie Ucieczka do zwycięstwa.

Po zakończeniu kariery Pele rozpoczął pracę jako komentator sportowy i dziennikarz. Zaangażował się również w działalność dobroczynną oraz politykę. Był nawet ministrem sportu Brazylii.

Kibice doceniają zawodnika z tego względu, że w profesjonalnym futbolu reprezentował tylko jeden klub, do końca był wierny barwom Santosu. Przez wielu uważany jest za najwybitniejszego piłkarza w historii futbolu, zwany był Królem oraz Czarną Perłą.

Diego Maradona uważany jest za jednego z najwybitniejszych piłkarzy w historii światowego futbolu. Niektórzy, razem z Pele, plasują ich jako dwójkę bezkonkurencyjną dla pozostałych. Maradona urodził się w 1960 roku na prowincji Argentyny, jako nastolatek trafił do Argentinos Juniors. Dobre występy skutkowały przejściem do najpopularniejszego klubu w kraju Boca Juniors.

W Boca Maradona grał fenomenalnie, w 40 meczach strzelił 28 bramek. Klub wytransferował go do Barcelony z którą zdobył kilka trofeów, m.in. Puchar Króla i Puchar Ligi, jednak nie udało mu się wygrać mistrzostwa. Skonfliktowany z władzami przeniósł się do włoskiego Napoli. To tutaj odnosił z klubem największe sukcesy, dwukrotnie wygrał mistrzostwo, trzykrotnie puchar oraz zdobył Puchar UEFA. W 258 meczach strzelił aż 115 bramek. Kolejnym klubem była Sevilla, jednak brak sukcesów spowodował zmiany w składzie i pozbycie się zawodnika. Ostatnie lata kariery to skandale i dyskwalifikacje, swoje występy w zawodowym futbolu zakończył w Boca Juniors.

Z reprezentacją Argentyny Maradona zdobył wszystko. Najpierw w 1976 roku zwyciężył w mistrzostwach świata juniorów rozgrywanych w Japonii. W 1986 roku w Meksyku wygrał mistrzostwo świata, w 1990 wicemistrzostwo. Kolejne mistrzostwa to skandal dopingowy, Maradona miał znakomite występy ale zdyskwalifikowano go po jednym z pozytywnych testów.

Ostatnio Maradona został selekcjonerem reprezentacji Argentyny z którą awansował do mistrzostw świata w RPA. Co prawda styl gry budził dużo zastrzeżeń, jednak Argentyna dysponuje ogromnym potencjałem i na pewno będzie należeć do grona faworytów. Sam Maradona zasłynął już skandalicznym zachowaniem wobec dziennikarzy.

Diego Maradona nosił boiskowe pseudonimy Dziesiątka i Puszek. Został uznany najwybitniejszym piłkarzem XX wieku w głosowaniu kibiców, znajduje się w gronie 100 najlepszych w historii futbolu. Zdobył wiele innych wyróżnień indywidualnych.

George Hagi to najwybitniejszy w historii rumuński piłkarz, zdobywca wielu trofeów indywidualnych i drużynowych. Urodził się w 1965 roku, był wychowankiem klubu Farul Constanca. Później trafił do najbardziej utytułowanego klubu rumuńskiego, Steaua Bukareszt. Wystąpił w jej barwach w meczu o Superpuchar Europy, strzelił nawet bramkę. Jako wyróżniający się zawodnik przeszedł do ligi hiszpańskiej, dokładnie do Realu Madryt.

W  Hiszpanii grał przeciętnie, wytransferowano go do Barcelony, jednak z okresie gry w tym kraju nic nie zdobył. Zaliczył również krótki epizod we włoskiej Bresci z którą spadł z ligi. Kiedy wydawało się, że będzie zmuszony zakończyć karierę, odezwał się do niego Galatasaray Stambuł, klub który stawał się powoli znaczącą siłą w tureckiej i europejskiej piłce. Ostatnie lata kariery zawodniczej spędził właśnie tam odnosząc wiele sukcesów.

W Galatasaray był jednym z liderów drużyny, to on decydował o jej sile. Dzięki silnemu składowi opierającemu się na innym Rumunie Popescu oraz Turku Sukurze, klub w zaledwie kilka lat wygrał wiele trofeów. Oprócz mistrza Turcji jako pierwszy w historii kraju zdobył Puchar UEFA a Hagi został uznany jednym z najlepszych zawodników całej edycji. Łącznie, podczas gry w Turcji, Hagi zdobył cztery tytuły mistrza kraju oraz dwa puchary.

Jeśli chodzi o reprezentację to największym sukcesem był awans do ćwierćfinału mistrzostw świata w 1994 roku oraz ćwierćfinał Euro 2000. Hagi jest także rekordzistą pod względem liczby strzelonych bramek, w 125 występach zdobył ich 35.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej, Hagi  rozpoczął przygodę z trenerką. Pierwsza praca w tym charakterze to posada selekcjonera reprezentacji Rumunii. Niestety, po porażce w barażach o awans do mistrzostw świata w 2002 roku podał się do dymisji. W 2004 roku został trenerem Galatasaray z którym zdobył puchar Turcji, jednak nie wystarczyło to do utrzymania posady. Ostatnio pracował w Steaua z którą awansował do Ligi Mistrzów, jednak faza grupowa w wykonaniu drużyny była fatalna. Obecnie jest bez pracy, występuje jako komentator sportowy.

Samuel Eto’o to chyba jedyny piłkarz pochodzący z kraju afrykańskiego, który zrobił tak oszałamiającą karierę. Oczywiście, już wcześniej zdarzały się gwiazdy z tego kontynentu ale albo miało to miejsce w czasach kiedy piłka nie była tak masowa albo ich osiągnięcia były dużo mniejsze. Samuel Eto’o to zawodnik, który wygrał praktycznie wszystko, zarówno z klubami jak i indywidualnie. Trzykrotnie został uznany najlepszym piłkarzem Afryki, w ostatnich edycjach rankingów FIFA również corocznie plasuje się w ścisłej czołówce.

Samuel Eto’o urodził się w Kamerunie w 1981 roku. Jak większość rodaków nie miał łatwego życia, bieda zmusiła go od najmłodszych lat do ciężkiej pracy. W międzyczasie grał amatorsko w piłkę, jednak nie przeszedł jakiegoś profesjonalnego szkolenia. Kiedy miał piętnaście lat zobaczył go w akcji skaut Realu Madryt i zarekomendował sprowadzenie go do Europy. Niestety, nie znalazł on uznania w oczach trenerów królewskich, był wypożyczany do kilku kolejnych klubów z niższych lig. Dopiero w 1998 roku trafił do Mallorcy z którą zdobył Puchar Króla. Klub popadł jednak w kłopoty finansowe i po zakończeniu kontraktu jako wolny zawodnik Eto’o trafił do Barcelony.

W Barcelonie w otoczeniu wielu znakomitych kolegów z drużyny jego talent pokazał się na dobre, seryjnie zdobywał bramki, wygrywał z klubem kolejne trofea. Po mistrzostwie Hiszpanii przyszła kolej na Ligę Mistrzów a samego zawodnika uznano za jednego z najlepszych w sezonie. Po kilku latach gry w Barcelonie i przybyciu nowego trenera, Eto’o coraz częściej wchodził na mecze z ławki. Powodowało to frustrację zawodnika oraz konflikty wewnątrz zespołu. Trener publicznie mówił, że nie widzi go w swojej drużynie, więc piłkarz nie miał wyjścia i musiał odejść. Z licznych ofert wybrał tą od Interu Mediolan i wraz ze Zlatanem Ibrahimovicem stał się przedmiotem wymiany pomiędzy klubami. Już pierwsze mecze w barwach włoskiego Interu pokazały jego klasę. Stał się ulubieńcem kibiców.

Jeśli chodzi o sukcesy z reprezentacja Kamerunu to Eto/o dwukrotnie zdobył koronę króla strzelców turniejów Pucharu Narodu Afryki, dwa razy wygrał tą imprezę. Poza tym w 2000 roku wywalczył złoto z Kamerunem na igrzyskach w Sydney.

Deco to jeden z najlepszych zawodników aktywnie uprawiających piłkę nożną. Z pochodzenie jest Brazylijczykiem, urodził się w 1977 roku w mieście Sao Bernando do Campo. Jako junior grał w wielu klubach brazylijskich skąd przeniósł się do Europy, dokładnie do Benfiki Lizbona. Niestety, nie poznano się tutaj na jego talencie i został wypożyczony do drużyny z niższej ligi. Tam rozwinął się jako piłkarz, zdobywał dużo bramek, dominował w środku pola. W ten sposób zwrócił na siebie uwagę działaczy FC Porto.

Jak się okazało przejście do rywali macierzystego klubu było strzałem w dziesiątkę. Zaledwie po kilku występach przekonał do siebie trenerów i został podstawowym zawodnikiem. Kiedy klub zatrudnił Jose Mourinho jego rola jeszcze bardziej się zwiększyła. Jako wyróżniający się zawodnik został mianowany kapitanem. Z Porto Deco zdobył praktycznie wszystko, od mistrzostwa i pucharu Portugalii po Puchar UEFA i Ligę Mistrzów. W tych ostatnich rozgrywkach został nawet wybrany MVP całego sezonu.

Po takich sukcesach kwestią czasu było przejście zawodnika do silniejszego klubu. Okazała się nim być Barcelona, z którą piłkarz ponownie święcił wielkie triumfy. Jako jeden z nielicznych w historii wygrał po raz drugi Ligę Mistrzów w barwach dwóch różnych klubów. Barcelona dominowała również w kraju a on sam stał się jednym z najlepszych pomocników ligi. Po zmianie trenera i przebudowie zespołu Deco trafił do londyńskiej Chelsea w której gra do dzisiaj.

Po kilku latach gry w Portugalii i braku szans na powołanie do reprezentacji Brazylii, Deco zdecydował się przyjąć obywatelstwo portugalskie. Pozwoliło mu ono na występy w kadrze narodowej, rozegrał w niej już ponad 60 mieczy. Na razie największym sukcesem z osiągniętym reprezentacją jest zdobycie wicemistrzostwa Europy w 2004 roku oraz awans do finałów mistrzostw świata w 2006 roku. Deco stał się od samego początku podstawowym piłkarzem reprezentacji Portugalii, na razie jednak nie udało mu się wygrać żadnego trofeum.