Pele


Pele to jeden z najwybitniejszych piłkarzy. Pochodził z biednej rodziny i już jako dziecko musiał pracować fizycznie. Szczęśliwie, zobaczył go jeden ze skautów klubowych i od razu wziął do zespołu. Debiutował w Santosie w wieku zaledwie 15 lat. Już od pierwszych meczy został doceniony przez trenerów i publiczność, był doskonale wyszkolony technicznie, imponował sprytem i szybkością.

Z Santosem zdobył wielokrotnie mistrzostwo Brazylii oraz puchar kraju, udanie występował w Copa Libertadores. Jednak prawdziwe sukcesy odniósł z reprezentacją. Pomimo młodego wieku jak na ówczesne czasu, zabrano go na mistrzostwa świata w 1958 roku. Pierwsze mecze spędził na ławce rezerwowych ale w końcowej fazie turnieju trener zaczął dawać mu szansę. Wykorzystał ją, Brazylia wygrała turniej a Pele został okrzyknięty gwiazdą. W kraju jego gra została doceniona przez władze, nagroda był nowy samochód. Kolejne turnieje nie były jednak udane, Pele był często faulowany, łapał z tego powodu kontuzje. Nosił się nawet z zamiarem zakończenie reprezentacyjnej kariery, jednak w 1970 roku wystąpił w Meksyku. Brazylia ponownie wygrała mistrzostwo a sam Pele został wybrany do jedenastki gwiazd. Był to ostatni turniej w karierze zawodnika, pożegnalny mecz na żywo śledziło 200 tysięcy kibiców.

Karierę Pele kończył w Stanach Zjednoczonych w zespole New York Cosmos. Była to drużyna złożona z największych gwiazd ówczesnej piłki, która rozgrywała bardziej pokazowe mecze niż o konkretną stawkę. W tym okresie piłkarz był bardzo rozpoznawalny, zagrał nawet w filmie Ucieczka do zwycięstwa.

Po zakończeniu kariery Pele rozpoczął pracę jako komentator sportowy i dziennikarz. Zaangażował się również w działalność dobroczynną oraz politykę. Był nawet ministrem sportu Brazylii.

Kibice doceniają zawodnika z tego względu, że w profesjonalnym futbolu reprezentował tylko jeden klub, do końca był wierny barwom Santosu. Przez wielu uważany jest za najwybitniejszego piłkarza w historii futbolu, zwany był Królem oraz Czarną Perłą.

Diego Maradona


Diego Maradona uważany jest za jednego z najwybitniejszych piłkarzy w historii światowego futbolu. Niektórzy, razem z Pele, plasują ich jako dwójkę bezkonkurencyjną dla pozostałych. Maradona urodził się w 1960 roku na prowincji Argentyny, jako nastolatek trafił do Argentinos Juniors. Dobre występy skutkowały przejściem do najpopularniejszego klubu w kraju Boca Juniors.

W Boca Maradona grał fenomenalnie, w 40 meczach strzelił 28 bramek. Klub wytransferował go do Barcelony z którą zdobył kilka trofeów, m.in. Puchar Króla i Puchar Ligi, jednak nie udało mu się wygrać mistrzostwa. Skonfliktowany z władzami przeniósł się do włoskiego Napoli. To tutaj odnosił z klubem największe sukcesy, dwukrotnie wygrał mistrzostwo, trzykrotnie puchar oraz zdobył Puchar UEFA. W 258 meczach strzelił aż 115 bramek. Kolejnym klubem była Sevilla, jednak brak sukcesów spowodował zmiany w składzie i pozbycie się zawodnika. Ostatnie lata kariery to skandale i dyskwalifikacje, swoje występy w zawodowym futbolu zakończył w Boca Juniors.

Z reprezentacją Argentyny Maradona zdobył wszystko. Najpierw w 1976 roku zwyciężył w mistrzostwach świata juniorów rozgrywanych w Japonii. W 1986 roku w Meksyku wygrał mistrzostwo świata, w 1990 wicemistrzostwo. Kolejne mistrzostwa to skandal dopingowy, Maradona miał znakomite występy ale zdyskwalifikowano go po jednym z pozytywnych testów.

Ostatnio Maradona został selekcjonerem reprezentacji Argentyny z którą awansował do mistrzostw świata w RPA. Co prawda styl gry budził dużo zastrzeżeń, jednak Argentyna dysponuje ogromnym potencjałem i na pewno będzie należeć do grona faworytów. Sam Maradona zasłynął już skandalicznym zachowaniem wobec dziennikarzy.

Diego Maradona nosił boiskowe pseudonimy Dziesiątka i Puszek. Został uznany najwybitniejszym piłkarzem XX wieku w głosowaniu kibiców, znajduje się w gronie 100 najlepszych w historii futbolu. Zdobył wiele innych wyróżnień indywidualnych.

SSC Napoli


Napoli to jeden z najpopularniejszych włoskich klubów piłkarskich. Ma siedzibę w jednym z największych miast kraju Neapolu, został założony w 1926 roku. Swoje mecze rozgrywa na ogromnym obiekcie San Paulo, mogącym pomieścić ponad 80 tysięcy widzów. Klub ma bardzo oddanych kibiców, nawet w latach w których występował w Serie B na jego mecze przychodziło po 50-60 tysięcy widzów. To dzięki nim Napoli pomimo problemów finansowych jest w stanie grać na wysokim poziomie.

SSC Napoli to klub który w przeszłości należał do najsilniejszych we Włoszech. Na swoim koncie ma zwycięstwa w lidze 1 1987 i 1990 roku, jeden superpuchar kraju, trzy puchary oraz Puchar UEFA z 1991 roku. Warto zauważyć, że większość tych osiągnięć miało miejsce na przełomie lat 80 i 90-tych, kiedy to właściciele drużyny zbudowali zespół, który mógł wygrywać z każdym. Do jego gwiazd należał głównie Maradona, który stał się ikoną klubu. To dzięki niemu klub dominował nie tylko w lidze ale również z powodzeniem walczył w międzynarodowych pucharach.

Po odejściu z klubu Maradony Napoli z czasem spadło z ligi a liczne długi doprowadziły do bankructwa. Na szczęście dzięki pomocy kibiców powołano nowy podmiot, który jednak w zamierzeniach jest kontynuatorem tradycji, nazywa się Napoli Soccer. Startując od trzeciej ligi, w następnych latach zespół awansował aby niedawno powrócić do Serie A. Największy udział w tym sukcesie mają fani, którzy bardzo licznie odwiedzają stadion. To oni zapewniają ogromną część budżetu klubu.

Jeśli chodzi o teraźniejszość to Napoli jest średniakiem ligowym, ostatnio pozyskano sponsorów co przełożyło się na znaczne wzmocnienia. W klubie grają tacy zawodnicy jak Paolo Cannavaro, Nicolas Amodio, Erwin Hoffer i Pia. W ostatnich sezonach klub potrafił nawet uplasować się w czołówce ligi i zapewnić sobie awans do Pucharu UEFA. Jednak obiektywnie patrząc, przy obecnym składzie ciężko będzie mu walczyć z najsilniejszymi, zapewne w dłuższym czasie będzie bronił się przed spadkiem.

Atletico Madryt


Atletico Madryt zostało założone w 1903 roku, jest jednym z najbardziej utytułowanych klubów hiszpańskich. Praktycznie w całej historii zespołu ogromny wpływ miała rywalizacja z lokalnym rywalem-Realem Madryt. To pojedynki pomiędzy tymi klubami napędzają koniunkturę na piłkę w stolicy kraju, prowadzą do wielkich transferów. Przyjęte jest, że żaden piłkarz nie zagra w klubie jeśli występował u rywala. Niestety, Atletico Madryt pomimo bogatej historii, nie należy do największych sił w krajowej piłce, wyprzedza klub zarówno wielka dwójka-Real i Barca jak i takie zespoły jak Valencia czy Sevilla. Jeśli chodzi o tabelę wszech czasów to lepszy dorobek ma również Athletic Bilbao.

Atletico Madryt miało najwięcej problemów w czasie dyktatury Franco. Generał wyraźnie faworyzował Real, to ten klub dysponował największymi środkami, mógł sprowadzać największe gwiazdy. Oczywiście Atletico również ma swoje sukcesy. Zespół dziewięć razy zdobył tytuł mistrza, osiem wicemistrza, dziewięciokrotnie wygrał Puchar Króla, trzy razy Superpuchar. Z osiągnięć na arenie międzynarodowej warto wymienić jeden finał w Pucharze Mistrzów, zwycięstwa w Pucharze Zdobywców Pucharów, Pucharze Interkontynentalnym oraz pucharze Intertoto. Niestety, ostatnie lata to zdecydowanie słabsze wyniki, ostatnie mistrzostwo klub wywalczył w sezonie 1995/96.

Klub rozgrywa swoje mecze na mogącym pomieścić 55 tysięcy widzów stadionie imienia Vicente Calderona-wybitnego prezesa klubu. Jest to charakterystyczny obiekt, podobny do stadionów południowoamerykańskich, z trybunami w kształcie podkowy i jedną funkcjonalno-vipowską. Stadion jest dość nowoczesny, spełnia wszelkie normy europejskie, rozgrywano na nim mecze podczas mistrzostw świata w 1982 roku.

Atletico Madryt to również wielcy piłkarze w którzy występowali w tym klubie. W przeszłości grali w nim: Luis Aragones, Fernando Torres, i Jose Garate. Obecnie o sile zespołu decydują Antonio Lopez, Paulo Asuncao, Juanito, Antonio Lopez, Diego Forlan oraz Simao Sabrosa.

George Hagi


George Hagi to najwybitniejszy w historii rumuński piłkarz, zdobywca wielu trofeów indywidualnych i drużynowych. Urodził się w 1965 roku, był wychowankiem klubu Farul Constanca. Później trafił do najbardziej utytułowanego klubu rumuńskiego, Steaua Bukareszt. Wystąpił w jej barwach w meczu o Superpuchar Europy, strzelił nawet bramkę. Jako wyróżniający się zawodnik przeszedł do ligi hiszpańskiej, dokładnie do Realu Madryt.

W  Hiszpanii grał przeciętnie, wytransferowano go do Barcelony, jednak z okresie gry w tym kraju nic nie zdobył. Zaliczył również krótki epizod we włoskiej Bresci z którą spadł z ligi. Kiedy wydawało się, że będzie zmuszony zakończyć karierę, odezwał się do niego Galatasaray Stambuł, klub który stawał się powoli znaczącą siłą w tureckiej i europejskiej piłce. Ostatnie lata kariery zawodniczej spędził właśnie tam odnosząc wiele sukcesów.

W Galatasaray był jednym z liderów drużyny, to on decydował o jej sile. Dzięki silnemu składowi opierającemu się na innym Rumunie Popescu oraz Turku Sukurze, klub w zaledwie kilka lat wygrał wiele trofeów. Oprócz mistrza Turcji jako pierwszy w historii kraju zdobył Puchar UEFA a Hagi został uznany jednym z najlepszych zawodników całej edycji. Łącznie, podczas gry w Turcji, Hagi zdobył cztery tytuły mistrza kraju oraz dwa puchary.

Jeśli chodzi o reprezentację to największym sukcesem był awans do ćwierćfinału mistrzostw świata w 1994 roku oraz ćwierćfinał Euro 2000. Hagi jest także rekordzistą pod względem liczby strzelonych bramek, w 125 występach zdobył ich 35.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej, Hagi  rozpoczął przygodę z trenerką. Pierwsza praca w tym charakterze to posada selekcjonera reprezentacji Rumunii. Niestety, po porażce w barażach o awans do mistrzostw świata w 2002 roku podał się do dymisji. W 2004 roku został trenerem Galatasaray z którym zdobył puchar Turcji, jednak nie wystarczyło to do utrzymania posady. Ostatnio pracował w Steaua z którą awansował do Ligi Mistrzów, jednak faza grupowa w wykonaniu drużyny była fatalna. Obecnie jest bez pracy, występuje jako komentator sportowy.